کانون دفاع از حقوق زنان سنندج

مردم آزادیخواه و مبارز وسیعا در مراسم روز جهانی زن شرکت کنید!

kanon-zanan — Wed, 07 Mar 2007 15:45:46 GMT

فراخوان

مراسم 8 مارس را در سنندج با شکوه برگزار کنيم

روز پنجشنبه 8 مارس برابر با 17 اسفند روز جهاني زن را گرامي بداريم.

مردم آزاديخواه و برابري طلب، زنان، کارگران، دانشجويان، معلمان و جوانان آزاديخواه!

روز جهاني زن روز اعتراض به تبعيض جنسي و روز بر افراشتن پرچم آزادي و برابري است. ما همه علاقه مندان و مدافعين برابري زن و مرد را به شرکت در مراسم روز جهاني زن دعوت ميکنيم.

تاريخ برگزاري مراسم پنجشنبه ١۷ اسفند

ساعت 5 تا 7 بعد از ظهر

محل: راهپيمايي از سه راه ادب تا ميدان آزادي

کميته برگزاري ۸ مارس سنندج

١۵ اسفند ١٣۸۵

ستم بر زن موقوف پیش به سوی 8 مارس روز جهانی زن

kanon-zanan — Wed, 14 Feb 2007 09:32:15 GMT

بیانیه 8 مارس

ستم بر زن موقوف!

8 مارس روز جهانی زن است. تعیین یک روز بعنوان روز زن ضروری شده است، زیرا نظام مردسالار و زن ستیز بر دنیا حاکم است. زنان از حقوق برابر محرومند، بمثابه شهروند درجه دوم شناخته میشوند و خشونت علیه زنان، بخاطر جنسیت شان یکی از خصلت های زشت و کریه جامعه مدرن است.

مبارزه برای برابری زن و مرد و علیه ستمکشی زن به قدمت نظام مردسالار است. این مبارزات بهبود ها و اصلاحات قابل توجه ای در بخشی از جهان به نفع زنان ایجاد کرده است. اما متاسفانه در بخش دیگر جهان زنان هنوز از نظر حقوقی در قرون وسطی زندگی میکنند. بویژه در کشورهایی که اسلام بر آن حکم میراند زنان حتی بعنوان شهروندان درجه دوم نیز برسمیت شناخته نمیشوند. در ایران زنان از بسیاری حقوق محرومند. بنا به قوانین، ارزشها، سنن و ایدئولوژی حاکم، زنان حکم برده و عبید مرد را دارند. خشونت و ستم علیه زنان بیداد میکند. محرومیت و محدودیت بر زندگی آنها حتی در عرصه های خصوصی، مانند عشق و ازدواج همچون زنجیرهایی محکم قرار داده شده است. حجاب اجباری و آپارتاید جنسی زنان را به اسارت درآورده است. قوانین قصاص و سنگسار جامعه را به عصر برده داری رجعت داده است.

اما این تنها خصوصیت جامعه ایران نیست. مقاومت عظیم، اجتماعی و گسترده یکی دیگر از خصوصیت های بارز جامعه است. جنبش آزادی زن جنبشی عظیم و اجتماعی است. موقعیت دوفاکتو و واقعی زنان از موقعیت رسمی و حقوقی آنها به مراتب بالاتر است. زنان حاضر نشده اند این بردگی و عبودیت را بپذیرند. بخصوص نسل جوان با قامتی استوار و سرسختی بی نظیر این محرومیت ها و محدودیت ها را به مصاف طلبیده است. اکثریت عظیم زنان خواهان برابری و آزادی اند. خواهان دستیابی به استقلال اقتصادی، آزادی انتخاب، چه انتخاب پوشش و چه انتخاب زندگی و سرنوشت خود هستند. زنان خود را موجوداتی برابر با مردان میدانند و حاضر نیستند این موقعیت فرودست را تحمل کنند. از همین رو است که ما شاهد یک تنش دائمی، بعضا پنهان و بعضا آشکار و فزاینده میان نظام حاکم و جامعه بر سر موقعیت زن هستیم.

روز 8 مارس روزی است که جنبش آزادی زن به جامعه اعلام میکند که "ستم بر زن موقوف!" اعلام میکند که "معیار آزادی جامعه آزادی زنان است"، اعلام میکند که "تا زنان آزاد نباشند، جامعه آزاد نخواهد بود". 8 مارس یک روز مهم برای جنبش آزادیخواهانه و برابری طلبانه بین المللی است. در این روز جنبش آزادی زن اعلام میکند که تا رسیدن به آزادی و برابری از پای نخواهد نشست. این جنبش فقط متعلق به زنان نیست. این جنبش متعلق به تمامی انسان های آزادیخواه و برابری طلب است.

به مناسبت 8 مارس جنبش آزادی زن مطالبات زیررا اعلام میکند:

1- لغو کلیه قوانینی که نسبت به زنان در عرصه اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تبعیض قائل میشود.

2- برخورداری از برابری کامل حقوق با مردان در کلیه عرصه های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی

3- برابری کامل حقوق در عرصه خانواده، ازدواج، طلاق، حضانت و سرپرستی اطفال و ارث

4- آزادی پوشش

5- لغو آپارتاید جنسی

6- حق شرکت برابر در امور ورزشی و مسابقات ورزشی داخلی و بین المللی

7- مبارزه جدی با خشونت علیه زنان، اعم از دولتی و خانوادگی

8- ما قاطعانه اعلام می کنیم: ما جنگ نمی خواهیم, ما بمب اتم نمی خواهیم.

ما تلاش میکنیم که میتینگ ها و تجمعات وسیعی را با شعارهای "ستم بر زن موقوف"، "آزادی پوشش"، "لغو آپارتاید جنسی"، "زنده باد آزادی زن"، "آزادی و برابری" و "بدون آزادی زن جامعه آزاد نخواهد شد" برگزار کنیم. ما از کلیه انسان هایی که مخالف ستمکشی زن هستند دعوت میکنیم که در برگزاری هر چه باشکوه تر این روز گرد هم آئیم.

ستم بر زن موقوف!
نه به حجاب!
نه به آپارتاید جنسی!
زنده باد آزادی زن!

8march2007@gmail.com

پیام به کنفرانس

kanon-zanan — Thu, 07 Sep 2006 02:07:18 GMT

پیام کانون دفاع از حقوق زنان

به کنفرانس سالانه سازمان آزادی زن

دوستان گرامی سلام های گرم ما را بپذیرید

حدود چند هفته پیش مطلع شدیم که کنفرانس سالانه سازمان آزادی زن برگزار می شود. بدین وسیله بهترین سلام ها و دروردهای ما را بپذیرید. بدون شک مبارزه برای آزادی زن در کشورهای اسلامزده, در کشورهایی که زنان شهروند درجه چندم بوده و حاکمان با بهره گیری از قوانین مذهب و اسلام وحشیانه ترین تبعیض و سرکوبها را نسبت به زنان روا می دارند, کار ساده ای نیست.

سازمان شما از معدود سازمانهایی است که بدرست آزادی زن را سرلوحه شعار خود قرار داده است, در نوع خود در تاریخ مبارزه زنان در ایران و کشورهای اسلام زده پیشتاز بوده و به جرات می توان گفت که تنها سازمانی است که علیه کلیت مذهب و قوانین دست و پا گیر و ضد زن جمهوری اسلامی مبازره می کند. نقد بی امان قوانین و سنن مردسالارانه و فرهنگ عقب افتاده و سرکوب دولتی, ارائه راه حل و چاره کار و مبارزه بر علیه نابرابریهای قانونی در ایران, تلاش برای متحد کردن جنبش پراکنده مقاومت و مبارزه زنان و... در زمره افتخارات این سازمان و فعالین آن در داخل و خارج کشور می باشد.

شما بدرستی گفته اید که آزادی زن آزادی جامعه و معیار آزاد بودن جامعه می باشد. فعالیتهای شبانه روزی شما, مبارزات شما چراغ امیدی در دل هزاران فعال و مدافع حقوق زن در ایران و منطقه می باشد. ما خودمان را در کنار شما دیده و با اهداف اعلام شده شما در مبارزه برای آزادی زنان سهیم می دانیم.

کانون دفاع از حقوق زنان کردستان- سنندج به شما خسته نباشید گفته و آرزوی کنفرانسی پربار و با دستاورهای بزرگ را برای شما دارد. دستتان را به گرمی می فشاریم و برای شما و کنفرانس سالانه تان آرزوی موفقیت داریم.

کانون دفاع از حقوق زنان

10 شهریور 1385

نامه سمیه بینات همسر احمدی باطبی به سازمان جهانی حقوق بشر

kanon-zanan — Tue, 08 Aug 2006 17:52:08 GMT

نامه سمیه بینات همسر احمدی باطبی به سازمان جهانی حقوق بشر

ریاست محترم شورای حقوق بشر سازمان ملل

این نامه از سوی سمیه بینات همسر آقای احمد باطبی زندانی سیاسی در ایران برای شما نوشته شده است. همانگونه که احتمالا مستحضرید؛ احمد باطبی دانشجویی که در سال 78 در ماجرای حمله به کوی دانشگاه تهران بازداشت شد و حکم اعدام اولیه از سوی قوه قضاییه ایران برای وی صادر شد و در نهایت در دادگاه تجدید نظر به 15 سال حبس قطعی محکوم شد. پس از گذراندن 6 سال از دوره محکومیت به علت آزار و شکنجه در زندان، مشکلات جسمانی فراوان و بیماری های کلیوی، نخاعی و گوارشی برای وی به وجود آمد و پزشکان معالج احمد باطبی با آزمایشهای فراوان به این نتیجه رسیدند که ادامه حبس احمد باطبی ، عوارض وخیمی برای وی تا حد فلجی و مرگ به دنبال خواهد داشت. بنابراین احمد باطبی به مرخصی استعلاجی فرستاده شد تا به مدوای خود بپردازد.

متاسفانه در تاریخ 7/5/85 عده ای ناشناس و مسلح پس از بازرسی کامل منزلمان، احمد باطبی را بازداشت کردند و به مکان نامعلومی منتقل کردند. همسرم اعلام کرد که از همان لحظه بازداشت اعتصاب غذا خواهد کرد. تلاشهای من و وکیل وی تاکنون برای مشخص شدن وضعیتش و ملاقات و یا تماس تلفنی با او بی نتیجه مانده است. با توجه به وضعیت جسمانی احمد باطبی به شدت نگران وی هستم.

لازم به ذکر است، در هفته گذشته اکبر محمدی که او نیز در حادثه حمله به کوی دانشگاه تهران در سال 78 بازداشت شد و وضعیت مشابه همسرم را داشت، بعد از 9 روز اعتصاب غذا در زندان اوین درگذشت. از این رو با عنایت به شرایط وخیم جسمانی احمد باطبی و بیماری های متعدد او به شدت نگران وضعیت او هستم و بیم آن می رود که او نیز به سرنوشت اکبر محمدی دچار شود و در اثر اعتصاب غذا جان بسپرد.

این نامه را در حالی برای شورای حقوق بشر سازمان ملل می نویسم و از این شورا درخواست کمک می کنم که پس از 9 روز پیگیری، مراجعه به زندان اوین و دادگاه انقلاب و نگاشتن نامه به مراجع قضایی ایران، هنوز هیچ پاسخی دریافت نکرده ام و از سرنوشت او خبر ندارم . به گونه ای که در زنده بودن وی دچار تردید شده ام.

از شورای حقوق بشر سازمان ملل که تشکیل آن امید تازه ای برای پیگیری موثر تر روند حقوق بشر در کشور های نقض کننده این حقوق به ما داده است ، درخواست می کنم که پرونده حقوق بشر ایران، در مورد احمد باطبی را در دستور کار خود قرار داده ، و برای آگاهی از وضعیت او هیئتی را به ایران اعزام کند و خواستار آن شود تا مطابق با موازین حقوق بشر با وی برخورد شود و احمد باطبی بتواند از حقوق اولیه که حق هر انسانی است برخوردار شود و در بیرون از زندان به درمان بیماری هایش که محصول دوران زندان است بپردازد.

با احترام

سمیه بینات

همسر احمد باطبی، دانشجوی زندانی از سال 78 تا کنون

15/5/85

رونوشت به :

تمامی سازمانهای حامی حقوق بشر

خبرنگاران بدون مرز

سازمان جهانی دیدبان حقوق بشر

سازمان جهانی عفو بین الملل

گروههای فعال ایرانی حقوق بشر در اروپا و آمریکای شمالی

Respected chairman of the commission of the Human Rights of the UN: This letter is

Being forwarded to you by the wife of Ahmad Batebi a student arrested during the student uprising of 1999 and condemned to the capital punishment by the Islamic Revolutionary Courts a sentence commuted to 15 years of imprisonment.

After serving six years of his sentence he fell ill and doctors appointed by the judiciary system judged his condition as severe and granted him a sick leave for a short time, during his short release we noted that his ailments included severe kidney, spinal and intestinal problems that were not treated properly and needed an urgent attention.

Physicians appointed by the court reported that his general condition could deteriorate if he was to be jailed again and urged the court to order his release since he could die or be crippled for life.

Therefore he was released from jail to seek proper medical attention.

On 27/7/2006 unknown armed persons conducted a house search and arrested Ahmad Batebi and drove him to an undisclosed location.

During his arrest my husband declared that he would go on a hunger strike immediately our lawyer tried to locate him and was unsuccessful in his attempts, and considering his physical conditions we are deeply worried about his health.

Needless to say that my husband's friend Mr. Akbar Mohammadi who also participated in the student uprising is being kept in a similar condition and died of hunger strike nine days later in Evin jail.

I am deeply concerned about the fact that my husband's actual mental and physical conditions could lead to the same fate.

Despite numerous attempts to contact him through the judiciary system and the Evin jail by means of letters and telephone calls I am still in doubt over the whereabouts of my husband and I fear him dead.

Following the creation of the human rights council in the United Nations which is giving us new hopes for exploring new avenues in human rights and has raised our expectations for getting a team of experts to come to Iran and evaluate the actual state of human rights which would enable us to expect to get the most basic right for my husband to get out of jail for his medical treatment.

Hoping to have attracted your attention to my desperate plea.

Best regards

Somaie baiienat (wife of Ahmad Batebi a student in the jail since 1999)

6/8/2006

Bcc To: 1. All organizations which defend the human rights.

2. Non-bound Journalists.

3. Global Organization of watching human rights.

4. Global Organization of International Excuse

5. Iranian Human Rights Activists Groups in EU and North America

گزارش دکتر حسام فیروزی پزشک معالج احمد باطبی

kanon-zanan — Tue, 08 Aug 2006 17:50:16 GMT

امروز 15/5/85 نهمين روز دستگيري و همچنین نهمين روز اعتصاب غذای احمد باطبي است.

من به عنوان يك پزشك مستقل كه درمان احمد باطبي را در خارج از زندان به عهده داشتم لازم مي دانم در رابطه با وضعيت جسمي احمد باطبي نكاتي را ذكر نمايم :

1- احمد باطبي به دليل بيرون زدگي ديسك هاي كمري (4و5 كمري) كه در اثر ضربه ايجاد گرديده نياز به فيزيوتراپي دائم ، دارو درماني و بررسي بيشتر جهت عمل جراحي دارد و در صورت عدم درمان و ادامه اعتصاب غذا منجربه فلج كامل حسي – حركتي در اندام تحتاني مي گردد

2- بالا بودن هموگلوبين خون (17) كه نرمال آن بین 12 تا 14 مي باشد که در صورت ادامه اعتصاب غذا منجر به تصلب شرايين و در نهایت منجر به حمله قلبي مي گردد.

3 - بالا بودن كلسترول ، اسيد اوريك و تري گلیسيريد كه در صورت عدم درمان باعث تاثيرات غير قابل برگشت بر روي ارگانهاي حياطي بدن همچون كليه ،كبد و قلب مي شود.

4 - خون ريزي كليه كه احتمالامي تواند ناشي از بالا بودن هموگلوبين خون و يا وجود سنگ كليه باشد و نياز به بررسي بيشتر جهت یافتن علت اصلي اين خون ريزي وجود دارد

5- ورم معده و زخم اثني عشر كه اين نيزهمچون موارد بالا مي تواند وخيم تر گشته باعث سوراخ شدن معده و يا اثني عشر گرديده و ايجاد خون ريزي داخلي نمايد

با توجه به نكات بالا لازم مي دانم در خصوص وجود بيماري هاي متعدد جسمي آقاي احمد باطبي به تمام مسئولان و پزشكان درون زندان هشدار دهم در صورتي كه اعتصاب غذاي ايشان پايان نپذيرد و جهت ادامه درمان به خارج از زندان منتقل نگردد خداي ناكرده ايشان سرنوشتي هچون زنده ياد اكبر محمدي پیدا خواهد کرد ، جان انساني در خطر است و تا واقعه غير انساني دیگری رخ نداده به وضعيت احمد باطبي رسيدگي شود.

دكتر حسام فيروزي

kanon-zanan — Sat, 05 Aug 2006 00:06:42 GMT

آزاديخواه شهر سنندج مردم

جوانان، زنان، دانشجویان، کارگران!

اکبر محمدي دانشجوي مبارزي که در سال ۱۳۷۸ در جريان اعتراضات کوي دانشگاه در تهران دستگير شد بعد از ۹ روز اعتصاب غذا در تاريخ ۹ مرداد ۱۳۸۵در زندان اوين جان باخت. ما جان باختن اين دانشجوي مبارز را به خانواده، بستگان و همرزمان او تسليت ميگوييم.

خانواده اکبر محمدي اعلام کرده اند که مرگ فرزندشان مشکوک است. اعلام کرده اند که جنازه اکبر محمدي را نيروهاي امنيتي در جایي که خود تعيين کرده اند در نزديک شهر آمل دفن کرده اند. آنها خواهان پيگيري و روشن شدن دليل مرک فرزندشان در زندان شده اند.

جان باختن اکبر محمدي شوک بزرگي به جامعه ايران است. ما ضمن محکوم کردن سياستهاي سرکوبگرانه حاکمان همراه خانواده اکبر محمدي اعلام ميکنيم:

1. ما خواهان اعزام يک هيئت به منظور رسيدگي به علت مرگ اکبر محمدي از طرف نهادهاي بين المللي به ايران هستيم

2. ما خواهان آزادي همه زندانيان سياسي هستيم

3. جسد اکبر محمدي برخلاف ميل و خواست خانواده او بوسيله نيروهاي امنيتي رژيم اسلامي دفن شده است. این حق خانواده او است که بدنبال کالبد شکافی درمورد محل دفن اکبر محمدي تصمیم بگیرند.

و به همین مناسبت روز یکشنبه مورخ 15/5/85 ساعت 6 تا 8 عصر، در مکان پارک استقلال سنندج گردهم می‌آییم تا حمایت خود را نسبت به درخواستهای خانواده اکبر محمدی اعلام نماییم.

جوانان و دانشجویان آزادیخواه سنندج

85/5/12

jawananazadikhahsanandaj@yahoo.com

بیانیه ما

kanon-zanan — Fri, 04 Aug 2006 23:59:34 GMT

بيانيه مادران در شهر سنندج

فرزندان وعزيزان ما را آزاد کنيد

يکي ديگر از فرزندان و عزيزان ما جان باخت. اکبر محمدي دانشجوي مبارز را در زندان اوين کشتند. ما به پدر، مادر و خانواده، همرزمان و همدردان اکبر تسليت ميگوئيم.

ما فرزندانمان را با هزار و يک درد و غم و نداري بزرگ کرديم و تحويل جامعه داديم که تکامل و پيشرفت جامعه را باعث شوند. ما فرزندانمان را تحويل جامعه داديم که همه نابسامانيهاي دوران ما را بزدايند و دنيا را براي زندگي قابل زيست تر کنند. ما فرزاندانمان را تحويل جامعه داديم که زندگي را براي خود و ديگران لذت بحش کنند. ما فرزندانمان را تحويل جامعه داديم که انسان را و انسانيت را در اين دنيا از هر قيدو بندي رها کنند. ما فرزندانمان را براي رهايي همه انسانهاي اسير به جامعه تحويل داديم.

اما تا چشم باز کرديم متوجه شديم که عزيزان ما، فرزندان دلبند ما اسير شدند و به پشت ديوارهاي وحشتناک زندانها برده شدند.

اکنون ما مادران اسير در چنگال فقر و نداري و ستم و تحقير، در پي آزادي فرزندانمان هستيم.

ما دلمان براي فرزندانمان تنگ شده است. ما نگران جان آنها هستيم. اسارتگاهاي آنها هر روز با غل و زنجير تعدادي از اين عزيزان را قرباني ميکند. اما اسارتگاه ما به پهناي کره زمين بزرگ است. ما ميتوانيم در گوشه اي از اين اسارتگاه عليرغم تمام ناملايم اتش مشغول نوع ديگري از تلاش باشيم. ما اينجا ميتوانيم نقاشي بکشيم، ميتوانيم رمان بنويسيم، ميتوانيم در سوگ فرزندان از دست رفته مان خاطره بنويسيم ميتوانيم .... همه اينکارها را آشکارا يا دور از چشم نگهبانان خود ميتوانيم انجام دهيم. اما در اسارتگاه فرزندانمان اين حداقل هم ممکن نيست.

ما دلمان براي عزيزانمان تنگ شده است. ما نگران آنها هستيم، نگراني ما واقعي است. زيرا ما شنيديم يکي از همين فرزندانمان به اسم اکبر محمدي را نگهبانان اسارتخانه اوين از بقيه اسيران جدا کرده اند. بعد شنيديم که او قلبش از کار ايستاده است. ما متوجه شديم باز هم بعد ازقتل عام زندانيان سياسي سالهاي ۶۰ و ۶۷ قرباني کردن فرزندان ما يک بار ديگر آغاز شده است.

اين بار نميخواهيم فقط زانو در بغل بگيريم و اشک بريزيم. دفعات قبل اين کار را کرديم نتيجه اش قرباني شدن دسته جمعي فرزندانمان بود. اين بار هم به دليل تجربه قبلي و هم از ترس قرباني شدن اکبرهاي ديگر ساکت نخواهيم نشست. با صداي بلند اعلام ميکنيم فرزندانمان را آزاد کنيد. در اين اسارتگاه فرزندان ما نبايد قرباني شوند. ما درب اين اسارتگاهها را ميشکنيم و فرزندانمان را از زير تيغ بي رحم شما نگهبانان زندانها که همان اسارتگاه فرزندان ما است آزاد ميکنيم.

اکبر محمدي در زندان اوين بدنبال ۹ روز اعتصاب غذا در گذشت. اکبر محمدي يکي از فعالين جنبش دانشجويي درتهران بود. اکبر محمدي در سال ۱۳۷۸ بدليل فعاليت در مبارزات دانشجويي در تهران دستگير و در همان ساال به اعدام محکوم شد. سپس حکم اعدام اکبر محمدي به ۱۵ سال زندان تغيير يافت. تعداد ديگري از فرزندان ما در اسارتگاه اوين و ... اسير هستند. اسارتگاهاي ديگري هم در کردستان، آذربايجان، خوزستان، و چهار گوشه ايران و بيشتر از اين، در همه شهرهاي ايران بر پا شده است. نگهبانان به فرزندان ما در اين اسارتگاها گفته اند به جرم حرف زدن و فکر کردن بايد اسير بمانند.

ما همه مادران داغديده و همه مادراني که چشم به راه آزادي اسيرانشان هستند اعلام ميکنم در کنار فرزندانمان براي آزادي آنها سرود زندگي را هماهنگ و با ريتمي دلپذير ميخوانيم تا عزيزانمان بشنوند و بدانند ما قصد باز کردن غل و زنجيرهاي را داريم که به پاي آنها بسته اند.

ما مادران اين اسيران اعلام ميکنيم که فرزندانمان را آزاد کنيد، اي نگهبانان اسارتخانه ها، بگذاريد ما و عزيزانمان در کنار هم سرود زندگي را بخوانيم. ما از مرگ بيزاريم، ما براي زندگي آمده ايم، و با صداي بلند اعلام ميکنيم :

مرگ برمرگ

زنده باد زندگي

امضا:

جمعی از مادران محله کمیز

جمعی از مادران جانباخته از کله کجار

جمعی از مادران جانباخته گردان شوان

جمعی از مادران جانباخته آغا زمان

جمعی از مادران سر ته پوله

جمعی از مادران قطارچیان

جمعی از مادران شهرک سعدی

جمعی از مادران فرح و 25 شهریور

جمعی از مادران جانباختگان در محله فیض آباد

جمعی از جوانان غفور

جمعی از مادران در محله شریف آباد

جمعی از مادران روستای حسن آباد حومه سنندج

جمعی از مادران دانشجویان دانشگاه کردستان

جمعی از مادران داغ دیده ملکشان

جمعی از مادران محله تپه شیخ محمد باقر

جمعی از مادران شهرک بهاران

sanandajmadaran@yahoo.com ادرس تماس با ما

اکبر محمدی در زندان اوین به قتل رسید

kanon-zanan — Thu, 03 Aug 2006 07:30:23 GMT

ما زنده با انیم که ارام نگیریم موجیم که آرامش ما عدم ماست

اکبر محمدی توسط جنایتکاران رژیم جمهوری اسلامی به قتل رسید.

خبر مرگ اکبر محمدی وجدان هر انسان آزادیخواه را به درد آورد و به فکر فرو برد

مگر اکبر محمدی چکار کرده بود، جز این بود که آزادی را در کوی دانشگاه فریاد زده بود؟

مگر جز این بود که اعلام کرده بود آزادی را نمی شود در بند کرد.

خبر مرگ اکبر محمدی چنان در سراسر ایران پیچیده است و چنان مردم را شوکه کرده است که هیچ وجدان بیداری نمی تواند در مقابل این وحشیگری ساکت بماند.

قلب اکبر محمدی از تپش باز ایستاد اما هزاران هزار اکبردیگر امروز در خیابانهای تهران و امل سنندج و اهواز و اصفهان وشیراز و برلین و لندن و استکهم و پارس و لس انجلس و امستردام و... نه تنها مرگ هولناک اکبر را محکوم کردند بلکه در مقابل این رژیم هار اسلامی اعلام کردند که راه اکبر محمدی و هزاران هزار اکبری که در قتلگاه های این رژیم به قتل رسیداند را ادامه دهند. مردم علیه سران رژیم جمهوری اسلامی ایران به ميدان ميايند که کيفر خواست خود را اعلام کنند.

کانون دفاع از حقوق زنان ضمن ابراز همدردی عمیق خود با خانواده اکبر محمدی اعلام می دارد که راه این عزیزان ادامه دارد.

کانون دفاع از حقوق زنان همه مردم آزادیخواه را فرامیخواند هر کجای دنیا که هستند در گرامی داشت یاد اکبر محمدی

عکسهای او را همراه با شمع و گل و همراه با عکسهای سایر عزیران زندانی در بند همراه سایر عکسهای عزیزانی که برای آزادی جان باختند در میدانهای شهر اراسته کنند و به یاد اکبر محمدی و بیش از 100 هزار اعدامی یار دبستانی من را بخوانند و یاد این عزیزان را گرامی بدارند.

یاد تمامی جانباختگان راه آزادی گرامی باد

زنده باد آزادی و برابری

کانون دفاع از حقوق زنان

10 مرداد ماه 1385

آزادی یاسر گلی نتیجه تلاشهای بی وقفه آزادیخواهان محقق شد.

kanon-zanan — Thu, 13 Jul 2006 18:44:18 GMT

یاسر گلی فعال دانشجوی دانشگاه آزاد سنندج امروز از زندان آزاد شد

یاسر گلی در تاریخ ۱۱ تیر ماه توسط نیروهای اطلاعات دستگیر شده بود. وی در مدتی که در زندان بسر بده است مورد اذیت و آزار قرار گرفته است.

با تلاشهای فراوان خانواده یاسر دانشجویان دانشگاه آزاد و دانشگاه کردستان و مردم شهر سنندج امروز پنجشنبه 22 تیر ماه با قید وثیقه 20 میلیونی از زندان آزاد شد.

کانون دفاع از حقوق زنان آزادی یاسر را به خانواده یاسر و تمامی انسانهایی که برای آزادی یاسر گلی تلاش کردند تبریک می گویید.

کانون دفاع از حقوق زنان

۲۲ تیر ۱۳۸۵

یاسر گلی باید فوری آزاد شود

kanon-zanan — Tue, 04 Jul 2006 13:30:18 GMT

یاسر گلی فعال دانشجوی دانشگاه آزاد سنندج روز یکشنبه دستگیر شده است.
در حالی که یاسر منزل را به قصد دانشگاه و شرکت در امتحان ترک می کردند، نیروهای امنیتی وی را بزور سوار ماشین می کنند و همراه خود می برند.
کانون دفاع از حقوق زنان از مردم مبارز شهر سنندج و سازمانهای مدافع حقوق بشر می خواهد در مقابل این تعرض و احضارها و دستگیرها اعتراض کنند. ما خواهان آزادی سریع یاسر گلی فعال دانشجوی و نماینده منتخب دانشجویان دانشگاه آزاد هستیم .
ما خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی هستیم

پیروزی ما در گرو اتحاد و همبستگی ماست
کانون دفاع از حقوق زنان
13 خرداد 1385